Niet zo goed eigelijk.

We hebben verschrikkelijke weken gehad.
Mijn papa is overleden. Toch nog plotselling, we wisten dat er een risico aan zat, maar toch zie je het niet aankomen. De uitvaart is geweest en iedereen gaat verder mijn zijn leven.
Terwijl dat van mijn stil staat.
Moeilijk is het de draad weer op te pakken na dit groot verlies.

Zwanger worden ben ik nu dus totaal niet mee bezig. Ik ga dan erg kort door de bocht kijken.
Hoe kan ik bezig zijn met een nieuw leventje, terwijl het ander leven uit mijn leven verdwijnt..

Het weekend is bijna weer over.
Vorige week hadden we afgesproken, die week erop naar de huisarts te gaan.
Wat dus zou betekenen, aankomende week.

Ik loop er al een aantal dagen mee rond. Ik vind het maar niks, ik zie er erg tegen op.
Al die onderzoeken, al is het er maar één. Voor iemand die nog nooit onderzoeken heeft gehad is het toch wel spannend. Hoewel het me de keren erop natuurlijk ook geen uitje lijkt.

In ieder geval vandaag besloten, om woensdag naar de arts te gaan. Morgen bellen, en horen of we woensdag terecht kunnen. Mijn menstuatie is weer over. Elke ochtend neem ik mijn temperatuur op. Dus ik ben benieuwd.

UPDATE!!!! Ik bel de huisarts en hoor aan de andere kant het bandje lopen, de huisarts is niet aanwezig ivm vakantie! GRRRHHHH Volgende week kunnen we pas terecht. En dan waarschijnlijk ivm ons werk op donderdag pas…

Op weg naar een nieuw begin.
Zo is hoe we het eigelijk zien.

Inmiddels is onze wens 3 jaar. Nog steeds hebben wij geen klein wondertje mogen ontvangen. Het verdriet blijft.
Mensen om je heen die voor de 2e keer zwanger worden, terwijl ik de eerste keer gedeeld heb. Moeilijk is dat.
Soms kan ik het hebben, de andere keren doet het me intens verdrietig.

Afgelopen half jaar, waren we niet bezig met zwanger worden. Ik kon er de rust in vinden en vond het wel prima zo.
Toch gaat hetgevoel niet weg, die wens blijft.

Dit weekend hebben we samen besloten er voor te gaan, we willen naar de huisarts gaan en met de onderzoeken beginnen.
Ik word gek van die onzekerheid, en vraag me vaak af wat is er met ons?

Nu heb ik op internet dingen gelezen, met betrekking tot mijn hevige menstruatie pijnen, wat me nog onzekerder maakt, en ik nu echt wil weten wat er is.
Is het nutteloos als we door proberen of lukt het op een dag wel spontaan.
Nu willen we antwoorden.

Zodoende een nieuw begin van dit logje. Ik zal hier vaker schrijven wat ik mee maak en de onderzoeken. Ik vind het spannend en eng, ik heb geen idee wat me te wachten staat…

Hier gaat het nog steeds hetzelfde.

Ik heb geprobeert er een poos afstand van te nemen, wat op zich ook wel gelukt is, maar de wens blijft natuurlijk erg groot. De verdriet blijft, op dit moment is er weer een moment van verdriet aangebroken.
De tranen vloeien, de boosheid neemt toe.
Op God word ik alleen maar boos… WAAROM??
Zeker als je anderen om je heen ziet, die een chaos van hun leven maken, de zoveelste kind op komt, en wij die alles in orde hebben, goeie baan, huis en o zo veel liefde te geven.

Wat ik eerder ook al aangaf vind ik zo moeilijk omdat ik er ook christen bij ben.
God heeft mij geschapen naar zijn evenbeeld. Hij maakt alle dingen goed, Hij kan genezen, dus waarom zou Hij dit niet kunnen. Hij kan het wel, daar ben ik van overtuigd, ik vraag me alleen af wat de reden is dat het nog niet gebeurt is.
Zoveel vragen naar God toe.
En ergens geloof ik erin dat ik op de natuurlijke manier zwanger zal worden zonder die poppenkast gebeuren. Naïef?? Misschien wel.
Ook ben ik zeker bang voor wat er misschien allemaal mis is/kan zijn.

Wanneer is het tijd om aan de bel te trekken, wanneer heb ik het punt bereikt dat ik zeg, nu is het genoeg!

Ik heb al kennis gemaakt met de nieuwe huisarts. Toen ik haar vertelde over de grote wens, van inmiddels dik 2 jaar, vertelde zij me, dat het al een poos is dat we er mee bezig zijn. We kunnen een doorverwijzing krijgen, eerst voor mijn man de onderzoeken (omdat die simpeler zijn dan voor een vrouw) en daarna mag ook ik me laten onderzoeken. En aan de hand daarvan kunnen we nog beslissen wat we willen doen..

Die onderzoeken lijken me echt  niks, daar zo met je doos te liggen. Iets wat anderen niet hoeven te zien. Het is prive. Lijkt me echt moeilijk me daar aan over te  geven.

De arts zei dat ik ook PCO zou kunnen hebben, maar goed ik ben niet zo van het etiketten plakken, dus dat wil ik in het midden houden.
Ook ben ik er mee bezig aardig wat gewicht te verliezen, maar ja als dat net zo gaat als het zwanger worden, kan ik lang bezig zijn..

Steeds meer zie ik het om me heen.
Vriendinnen die (soms na een lange weg met veel tranen) een kleine hebben waardoor hun leven totaal verandert..

Hoort het dan echt zo te zijn?

-Dat je als niet-moeder overal buiten valt.
-Jij altijd degene bent die op visite moet gaan, omdat de kleine dan kan slapen.
-De vriendschap die geen stand kan houden omdat er alleen over de kleine word gepraat.(begrijp me niet verkeerd, ik snap echt hoe het kan veranderen om moeder te worden, je wilt het beste voor de kleine)maar kan de rest je dan geen hol meer schelen?
-Vriendschappen van 1 kant…

Het komt mn neusgaten uit.
Misschien dat ik daarom nog erg geniet zo zonder kleine.
Het lijkt me toch zo raar, dat ik vanaf het moment dat ik een kleine heb, zelf geen leven meer heb…

Ik bedoel ik ben ook echtgenote, vriendin, zus, tante enzo
Dat stopt toch niet als je moeder bent…

Ik heb al meerdere vriendschappen kapot zien gaan hierdoor.
Je kunt je dan afvragen wat voor vriendschap dat was.. Was het echt zo bijzonder??
Jammer is het wel, om als een van de weinige niet-moeders achter te blijven in een vriendenkring.

Alsof ik het leuk vind om alleen maar over luiers, borstvoeding, kolven en tandjes te praten…

Het is alweer een poosje geleden sinds de laatste keer.
Maar ik probeer een beetje afstand van alles te nemen.
Ik heb gemerkt dat dat me beter af gaat.

Gisteravond begon mijn ongi ineens weer. Na een cyclus van 25 dagen.
Ok ik ben bij dat de cyclussen minder lang worden maar zo kort is natuurlijk ook weer teveel van het goede.

Afgelopen maand was voor een zwangerschap een verloren maand.
Ik wou er ff afstand van hebben, ff concentreren op wat we wel hebben.
We hebben het prima samen. Zijn net terug van een weekendje weg, heerlijk om dat zomaar te kunnen doen, de auto in stappen en rijden maar, met een kleine is dat natuurlijk heel anders.
Nu genieten we van dat soort momenten.

Ik ben er sowieso nog niet klaar voor om naar de dokter te gaan en misschien vreselijke dingen te horen. We genieten van elk moment samen en op dit moment voelt het goed. Natuurlijk is daarbij de kinderwens wel aanwezig!

Geen stress, temperaturen, verplicht seksen, gewoon genieten!

Natuurlijk maar ff zien hoe dat gevoel komende maand is.

Afgelopen maand een cyclus van 45 dagen. Vandaag ongi geworden met een cyclus van 31 dagen.
Qua cyclus gaat het weer goed.

Afgelopen maand hebben we ff een break gehad, even nergens aan denken en niet moeten! Dus geen teleurstelling dat de ongi is doorgebroken.

Komende maand kunnen we er hopelijk dubbel tegen aan.

Vandaag is dan eindelijk mijn menstruatie doorgekomen.
Deze maand was toch al naar de *&^%$, dus laat dan maar komen.

Heb een cyclus van 45 dagen gehad. Zo jammer. Vanmorgen was mijn temperatuur 0,1 graden minder dan "normaal", maar had het nog niet aan zien komen. Maar goed.

De papieren zijn ingevuld en terug gebracht naar de nieuwe huisarts.
En mijn oude arts gebeld met deze mededeling, zo kan mijn dossier opgestuurd worden naar de nieuwe arts.
De 1e stap is gemaakt, nu afwachten wanneer we de volgende willen maken.

En ik wil iedereen die hier mijn log leest een goed en vruchtbaar 2009 wensen en voor degenen die nog wachten op een wondertje, hoop ik dat 2009 ONS jaar mag worden!!

Hier nog steeds geen verbeteringen.
Mijn temperatuur is iets hoger dan anders. Gek word ik ervan, een weg gegooide maand.

Ik zit nu op dag 39, en de 2 voorafgaande cyclussen had ik mijn menstruatie met 37 dagen. Nog steeds geen duidelijke ei gezien dmv tempen.

Dit is dus weer een uitschieter..
De aanmeldings formulieren voor een nieuwe arts zijn de deur nog niet uit. Waarschijnlijk kom ik daar deze week wel aan toe.

Laat die ongie maar komen, op naar de volgende maand!!!